ਅਜੋਕੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ ਅਹੁੜਦੀ ਵੀ ਹੈ ਤੇ 'ਲਿਖੀ' ਵੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਵਿਤਾ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਘੋਖਦਿਆਂ; ਵਰਤਮਾਨ ਲਈ ਰਾਹ ਦਸੇਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਰਨ/ਲੋਚਣ ਤੱਕ ਦਾ ਕਲਾਤਮਕ ਸਫ਼ਰ ਹੈ। 'ਜੁਗਨੂੰਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ' ਅਧੀਨ ਕਵੀ ਸੁਰਿੰਦਰ ਮੋਹਨ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵੱਲ ਰੁਚਿਤ ਦਿਸਿਆ। ਉਸ ਕੋਲ 'ਬੀਤੇ ਵੇਲੇ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼' ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਉਹ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ 'ਬੀਤੇ' ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਵਿਤਾ ਉਸ ਦੀ ਜਨਮ ਭੂਮੀ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ/ਨਗਰ ਦੇ ਕਿੱਤਿਆਂ, ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਮੇਲਿਆਂ ਤੇ ਰਹਿਣੀ-ਬਹਿਰੀ ਨੂੰ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵੱਲ ਮਸ਼ਰੂਫ ਹੈ। ਕਵੀ ਉਰਦੂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਬੂਲਦਾ ਹੋਇਆ ਪੰਜਾਬੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਉਰਦੂ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। 

                 ਇਹ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਸਾਧਾਰਨ ਹਨ ਐਪਰ ਪੁਰਾਣੇ ਵੇਲੇ ਅਤੇ ਲੋਕ ਕਿੱਤਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਤਰਤੀਬਵਾਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣ ਹਿੱਤ ਲਿਖੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਕ ਕਵਿਤਾ, ਇਕ ਕਿੱਤਾ ; ਫਿਰ ਉਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ ਤਸਵੀਰ। 
                   ਕਵੀ ਵਿੱਚ ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਸਾਂਝ ਜਿਹੇ ਵਡੇਰੇ ਗੁਣ ਹਨ। ਉਸ ਵਲੋਂ 'ਸ਼ਾਮੀ ਸ਼ਾਹ' ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਵਾਰ ਸੱਜਦੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਸ ਅੰਦਰ ਲੋਕ ਕਿੱਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਆਚ ਜਾਣ ਦਾ ਦਰਦ ਵੀ ਮਾਲੂਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਲਈ ਸਾਰੀ ਕਿਤਾਬ ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿੱਤਿਆਂ ਬਾਬਤ ਲਿਖ ਦਿੱਤੀ। 
                  ਭਾਸ਼ਾਈ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਰਦੂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਦੁਆਬੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ 'ਕਿੱਤਾਕਾਰੀ ਸ਼ਬਦ' ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਜਾਣੂੰ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। 
                 ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹੈ। ਸਾਹਿਤ ਅਥਾਹ ਡੂੰਘਾ ਹੈ। ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ 'ਜੁਗਨੂੰਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ' ਲੈਕਚਰਾਰ ਸੁਰਿੰਦਰ ਮੋਹਨ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਨਿੱਘਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ।